Eerst zaaien, dan oogsten

En dat oogsten soms lang op zich kan laten wachten weet ik inmiddels.

Na het opnieuw bezoeken van Apoera in augustus van dit jaar, was de wens een stichting op te willen richten om de school en vooral de kinderen te ondersteunen nog duidelijker geworden.
Enigszins verrast door de hartelijkheid en gastvrijheid van de inwoners van het dorp, blijkbaar kunnen dingen in je herinnering ook in de afnemende zin veranderen, kwam ik voor de tweede maal in Apoera aan. Niet alleen de mentaliteit van de mensen verraste me, ook kon ik al vrij snel met eigen ogen zien dat de tijd het dorp geen goed had gedaan.
Het welkomsbord op de bootsteiger was behoorlijk verweerd geraakt en ook de aanblik van veel huizen en erven deed me vermoeden dat het Apoera niet voor de wind gaat.
Met de wetenschap dat inmiddels bijna alle werkzaamheden van Billiton in het Bakhuysgebergte gestopt zijn, kon ik concluderen dat voor veel gezinnen de situatie niet rooskleurig is. Vaders van gezinnen die hun baan kwijtgeraakt zijn en voor 'n inkomen nu ver buiten Apoera moeten werken. Niet te vergeten zij die geen vervangend werk hebben kunnen vinden.

De volgende dag werd mijn vermoeden bevestigd in een gesprek met Judith Moor, hoofd van de lagere school. Niet alleen is de werkgelegenheid verslechterd, ook de interesse van bedrijven en instanties voor het gebied is minder aan het worden.
Dat gaf me geen goed gevoel en zette me aan 't denken.

Tijdens de week dat ik bij oom Bolly en tante Charlotte verbleef heb ik spontane gesprekken gevoerd met verschillende inwoners. Onder hen een basya en de kapitein van het dorp, Carlo Lewis. In die gesprekken vielen 2 zaken mij voortdurend op. Natuurlijk de problemen waar het dorp en de inwoners mee te maken hebben, maar ook de 'liefde' voor de plek waar men woont. Men heeft er z'n wortels, spreekt met trots over ouders en grootouders en lijkt onvoorwaardelijk bereid elkaar te helpen in tijden van tegenspoed. En ondanks alle zorgen wordt er gelachen, veel gelachen.

In de contacten die ik de voorgaande maanden met Judith Moor heb gehad, hebben we veel gesproken over de mogelijkheden van samenwerking en ondersteuning van de school. Judith heeft met ouders gesproken over het oprichten van een oudercommissie en tijdens mijn verblijf in Apoera hebben we met een groep ouders (wiens kinderen op de O.S. zitten) daadwerkelijk de commissie kunnen oprichten. De commissie is een voorloper van een formele stichting die de ouders willen oprichten. Met een stichting in Apoera en één in Nederland kunnen we samenwerken en projecten ter ondersteuning van de school opzetten en uitvoeren.
Op die bewuste vrijdagavond, na de zoveelste tropisch hete dag, liep ik terug naar het huis van oom Bolly en tante Chartlotte. Mijn gevoel was door de week heen positiever en optimistischer geworden en na vanavond was het voor mij duidelijk: ik zou een stichting gaan opzetten!

In de laatste vakantiedagen na thuiskomst ben ik danook direct aan de slag gegaan. Veel lezen, veel uitzoeken, proberen een beeld te krijgen van de juiste aanpak om stap voor stap tot een goede start van een stichting te komen.
Op 15 december jl. kon er eindelijk geoogst worden; de akte van oprichting werd getekend en stichting CiRCLES foundation is een feit. CiRCLES staat voor Children in Rural Communities Living & Educational Support.
Samen met Hendrik Jan de Kort en Joris Snelder vormen we het bestuur van een kleine, maar daarom niet minder ambitieuze stichting.
Weer was daar dat goede gevoel. En dit is eigenlijk pas het begin.

Nu er een officiële stichting is, kunnen er op grotere schaal fondsen geworven worden.
We kunnen projectplannen maken en samenwerkingen met andere stichtingen initiëren.
Werk aan de winkel dus!

Op deze weblog kun je de komende tijd volgen waar we als stichting mee bezig zijn en wat er zoal in Apoera gebeurd.
Wil je meer weten over hoe je ons bijvoorbeeld kunt steunen, neem dan contact met ons op via circlesfoundation@gmail.com