Mijn eerste contact met O.S. Apoera

Tijdens mijn reis naar Suriname, feb/mrt 2008, samen met een groep Nederlands/Surinaamse vrienden, besloten we het geboortedorp van de vader van één van hen te bezoeken.
We verbleven 4 dagen in Apoera en logeerden bij oom Bolly en tante Charlotte. Zij hebben een 'vakantiebungalow' naast hun eigen huis, en verzorgen daarbij ook het eten volgens Surinaams recept en traditie. Zuiver biologisch, want van eigen land!

De heer Boldewijn (oom Bolly) werkt als tuinman op de basisschool en al pratende over mijn werk en zijn werk komen we tot de afspraak dat ik de volgende ochtend om 7 uur met hem mee fiets om de school te bezoeken. Een beetje ongemakkelijk voel ik me toch wel, als onaangekondigde gast, maar volgens hem is dat nergens voor nodig. En dat zal blijken...
De volgende, regenachtige, ochtend wordt ik hartelijk ontvangen door Judith Moor, zij is schoolhoofd van de O.S. Apoera. We praten op haar eenvoudige kantoor, dat eveneens gedeeltelijk dient als opslag voor de schoolvoorraad. Tussendoor komen collega's en leerlingen binnenlopen met vragen en mededelingen.
Al pratende en kijkende krijg ik de indruk dat dit een goed georganiserde school is, met een schoolhoofd dat prima weet waar ze heen wil met de school en het onderwijs aan de kinderen. Ze heeft een visie en een missie. En bij mij komt de vraag op borrelen of zij ondersteuning kunnen gebruiken en wat ik daarin zou kunnen betekenen.
Geraakt door haar enthousiasme loop ik met Judith over het schoolterrein. Links en rechts druppelen nog wat leerlingen binnen, vertraagd door de tropische regen deze ochtend. Zij vertelt me dat alle kinderen van het dorp naar school gaan, ook degene die in het Trio-dorp aan de rand van Apoera wonen. Dit wordt mij een dag later door de Basya van dat dorp bevestigd. Onderwijs voor hun kinderen is ook voor de Trio-indianen van groot belang.

Het valt mij op dat de groep 4 en 5 jarigen groot is, ik tel er snel al bijna 40. Zij hebben 1 leerkracht en werken en spelen met z'n allen in 1 lokaal. Ook de overige groepen zijn goed gevuld en Judith vertelt trots te zijn dat ze voor alle groepen een leerkracht heeft kunnen aanstellen en dat er genoeg lokalen zijn voor alle leerlingen. Tjaa, groepsgrootte is in dit geval misschien ook wel relatief... laat staan relevant.
We wandelen verder en Judith laat me de bibliotheek van de school zien. Ze merkt op dat er te weinig boeken zijn voor de verschillende leeftijden en dat er voor het VOJ (Voortgezet Onderwijs voor Junioren) ook boeken in het Engels en Spaans moeten komen. Ondertussen klinkt het signaal voor de pauze, kinderen verlaten hun lokaal en gaan bij een dame in de school hun 'snack' kopen. Veel kinderen nemen van thuis eten mee, anderen kopen op school, maar een deel van de kinderen eet niet op school. Sommigen van hen komen ook zonder ontbijt naar school. Iets waar Judith graag verandering in wil brengen, maar waar de school geen middelen voor heeft.
Iedereen weet immers wat een lege maag betekent voor de leerprestaties...

Als alle kinderen weer volgens Surinaamse discipline voor hun lokaal staan opgesteld en de lessen hervat worden, begint op het gras op de binnenplaats van de school een gymles. Judith heeft een goede, gekwalificeerde leerkracht aangesteld en als het niet regent (we zijn hier in Suriname!) kunnen de kinderen gymles krijgen. Deze weersvoorwaarde betekent dat een groot deel van de lessen niet plaatsvind kan vinden en dat het voor de school een stap vooruit zou zijn als er een gymzaal zou komen. Bewegingsonderwijs is immers meer dan tikkertje in het gras en draagt bij aan de algehele ontwikkeling van de kinderen. En ik bedenk me tegelijkertijd waar zo'n zaal buiten de schooltijden voor ingezet kan worden.

Als we terug zijn op haar kantoor, merk ik op dat ik geen computers op school gezien heb. Judith vertelt me dat de school één computer heeft gekregen van BHP Billiton. Ze heeft op school niet echt een geschikte plek om het apparaat neer te zetten en er is geen internetaansluiting mogelijk. Apoera heeft namelijk maar 1 aansluiting op het internet en die is in het informatiecentrum dat is opgericht door, wederom, BHP Billiton. Zij houden zich bezig met bauxietwinning in de streek rondom Apoera en dragen op meerdere manieren bij aan de ondersteuning van de gemeenschap. Ik kom daar nog op terug in een volgend bericht.
Geen computers, geen internet. En dat terwijl algemeen bekend is dat internet en ICT de hedendaagse poort tot kennis en informatie zijn. Voor deze kinderen dus niet. Een valse start?!

Het is inmiddels al laat in de ochtend en Judith verontschuldigd zich voor andere werkzaamheden. Tijdens het afscheid nemen vraag ik haar of zij concreet zaken kan benoemen waarmee de school geholpen kan worden. Zij benoemt de bibliotheek, de gymzaal, het schooleten en computers voor de school. Eigenlijk, voegt ze eraan toe, staan wij open voor alle ondersteuning, want van alles is tekort in deze regio. Voorzichtig geef ik aan haar graag te willen helpen, maar geen beloftes wil en kan maken. Ze begrijpt het en vertelt me over de vele toeristen die Apoera bezocht hebben en hen bergen aan hulp belooft hebben. Hulp waarop ze tot de dag van vandaag nog wachten.
We nemen afscheid, wisselen gegevens uit en spreken de wens uit met elkaar in contact te blijven. En zo geschiedde...